اراده واحد ۱۳۸۹/۰۷/۰۷

بیان شده توسط استاد علی الله وردیخانی

کتاب: مبدا و معاد

یکی از احکام مخصوص به علت فاعلی این است که : از واحد جز واحد صادر نگردد، یعنی اگر فاعل از تمام جهات واحد بوده و به هیچ نحو تکثّر و اجزائی نداشته باشد، جز یک چیز از او صادر نمی گردد، چنان که در آب و آتش خصوصیتی است و به آن خصوصیت است که سردی و گرمی از آن دو حاصل می شود، اگر این خصوصیت نباشد، لازم می آید که از آب، گرمی و از آتش، سردی حاصل شود. در این صورت علت دارای دو خصوصیت است که به یک خصوصیت معلولی و به یک خصوصیت، معلول دیگری از او حاصل شود و لذا اگر علت دارای دو خصوصیت باشد، از جمیع جهات واحد نخواهد بود.

اگر از واحد، کثیر صادر شود، اجتماع نقیضین لازم آید . بعنوان مثال اگر واحد، علت برای دو چیز باشد مثل «الف» و «ب»، این واحد یا علت خصوصیتی دارد که بدان جهت منشأ «ب» است و منشأ «ب» غیر از خصوصیت «الف» است. پس خصوصیت «ب»، نیستِ خصوصیت «الف» است. در این صورت با اجتماع خصوصیت «الف»، نیستِ خصوصیت «الف» نیز لازم آید و این محال است. بنابراین چنان که فرموده اند: «اَلواحِدُ لا یَصدرُ مِنهُ اِلاَّ الواحِد».

بنابراین جمیع وجودات به ارادۀ بسیط ذاتیه و اقتضای بسیط ذاتی او موجود شوند. چون چنین باشد، باید که فعل او واحد بود و جمیع وجودات به ارادۀ واحد و ایجادِ فاردِ او موجود شوند.

مطالب مرتبط :

  1. اراده اول و اراده ثانی
  2. فرق احدوواحد
  3. ارتباط اراده و اخلاق
  4. اراده ، بنیاد همه خیرات
  5. علل ضعف و قوت اراده
  6. اراده و کراهت
  7. رابطۀ اراده با عقل و عاطفه
  8. مراحل تکوین اراده
  9. انواع وحدت
  10. تغیر و حدوث
  11. صالحان ، وارثان زمین
  12. حدود معرفت به ذات خدا

شما می توانید دیدگاهی بفرستید, یا از داخل سایت خود بازتاب کنید.

فرستادن دیدگاه

بستن popup دیدگاه

فرستادن دیدگاه