ایمان ، نموّ بذرهای الهی ۱۳۸۷/۰۱/۰۶

بیان شده توسط استاد علی الله وردیخانی

کتاب: کعبه جانان - جلد اول

برای سالک طریق حق چیزی که به منزلة زاد راحل است، ‌ایمان به خداست. ‌ایمان به خدا نسبت به آثار دنیوی و اخروی و ظاهری و باطنی که بر آن مترتّب می‌شود، مراتب مختلف دارد.آثار دنیوی آن مربوط به این عالم است ولی آثار اخروی، موقوف است بر یک رابطة روحانی و اعتقاد قلبی.

سالک نمی‌تواند بدون ثبات بر ‌ایمان سلوک نماید و به مقصود رسد. ثبات ‌ایمان عبارت است از حصول جزم، و تا این جزم با ‌ایمان مقارن نشود، طلب کمال صورت نبندد.

ایمان در هر کسی عبارت است از پیوستگی او به آفرینندة خود و با ملاحظه دقیق متون الهی، ‌ایمان تحرک و نمو بذرهای متنوّع حقیقت است که دست باغبان ازلی در مزرعة دل انسان پاشیده، امّا آبیاری و مراقبت و مواظبت از این بذرهای الهی و چگونگی رشد و به ثمر رساندن آنها مربوط است به خود انسان.

بذرهای الهی در نهاد انسان، در اصل عبارتند از الله با اوصاف جمال و جلال مطلق او و نظارت و سلطه‌اش برجهان، و‌ایجاد ارتباط با انسانها به واسطة عامل درونی یعنی عقل و وجدان و به وسیلة عامل برونی یعنی حضرات انبیاء و اوصیاء و در غیاب ‌ایشان حضرات اولیاء و مردان الهی.

کسی‌که خواهان برقراری ارتباط با خدای خویش‌است، باید چنگ ‌بر دامن ‌حضرات انبیاء و اوصیاء و بزرگان زند و استقبال از کلام ‌ایشان نماید، واِلّا ارتباط او با‌ حق، بسیار ناقص و یا غیرممکن است. چنین ‌افرادی را امور نفسانی و تلخی‌های جهالت به شیرینی‌های کذایی و ساختگی می‌رساند، آنان خویشتن‌را کامل ‌می‌پندارند در حالی‌ که اگر به‌ خود آیند، درمی‌یابند که چه ناقص و بی‌ایمان و بدبخت‌اند! زیرا ریشه‌های ایمان و کمال در اعماق جانشان نفوذ دارد و در عمیق‌ترین سطوح روانی آنان در انتظار روییدن است. رشد و ثمردهی این بذرها و ریشه‌های معرفت و سعادت، با استقبال از کلام بزرگان است و بس.

مردان الهی شخصیت‌هایی هستند که بذرهای حقیقت را در وجود خود آبیاری کرده و به مرحلة رشد و کمال و ثمر رسانده راه و رسم آن را تشریح می‌کنند. امّا گوش شنوایی باید که تشریحات کلام آنان را بشنود که طی این مراحل، به واسطه اعراض از امور نفسانی و مادّی و با علم و عمل و تقوی حاصل می‌شود.

استقبال از کلام بزرگان عظمتی به طالب می‌بخشد که آن باز شدن افق تفکر و تعقل اوست. چنین استقبال سبب تنگتر شدن دایره نفسانیّت شده تمایلات شهوانی را نابود می‌گرداند؛ علم حسابگری را به او تعلیم می‌دهد تا همواره اعمال خویش را با کلام ‌ایشان مطابقت داده و خود را مورد سنجش و محاسبه قرار دهد. بدینسان سالک توفیق اطاعت از بزرگان یافته، می‌تواند امور نفسانی و صفات حیوانی را به امور و صفات عقلانی تبدیل کند و از مباشرت به امور غیرالهی اجتناب ورزیده مراحل تکامل را سیر نماید.

مطالب مرتبط :

  1. فصل دوم- صفات الهی: صفات ثبوتیه
  2. فصل چهارم: اسماء الهی – معنای اسم
  3. زراعت در مزرعه قلوب
  4. هماهنگی ظاهر و باطن
  5. سرورعارفان درشداید
  6. صالحان ، وارثان زمین
  7. علائمی از ایمان
  8. زاد راحل
  9. ایمان ظاهر و ایمان باطن
  10. استقلال حقیقی در شکوفایی معنوی
  11. آداب ظاهری زیارت
  12. آداب ظاهری زیارت

شما می توانید دیدگاهی بفرستید, یا از داخل سایت خود بازتاب کنید.

فرستادن دیدگاه

بستن popup دیدگاه

فرستادن دیدگاه