الهام و وحی ۱۳۸۹/۰۱/۱۴

بیان شده توسط استاد علی الله وردیخانی

کتاب: نبوت و امامت

الهام و وحی

الهام، نزول علم‌الهی است‌که به وسیلة آن مجهولی معلوم شود، و رمزی است باطنی که با قلوب پاک سرشت، اثر مستقیم دارد. الهام در نفس خود ترکیب نداشته صاحب بساطتی است، لذا موارد توأم با تخیّل و امثال آن، الهام نیست.

الهام آن‌است‌که از ناحیة حق باشد، و فرد مورد الهام در واقع به تعلیم خاصی از ناحیة الهی نایل شده است. الهام در ردیف حقایق و معانی قلبی است‌که توأم با دلیل و برهان باشد، به طوری که علائم و آثار نشان دهد که چنان علمی از ناحیة خداست.

اما وحی، راز آشنایی و رمز شناسایی است‌که انسان در خود حس می‌نماید و می‌داند امری که به او می‌رسد، از جانب خداست.

فرق الهام و وحی آن‌است‌که الهام، تأثّر نفس است به آن‌که یقین بداند الهام است، بدون آنکه دریابد از کدام ناحیه بوده و آورندة آن کیست. اما وحی، احساس واردات قلبی است‌که بداند وحی است و از کدام ناحیه و آورندة آن کیست. بنابراین الهام گرچه از فیضملک است ولی شخص ملهم، آورندة آن را درک نمی‌کند، برخلاف وحی که آورندة آن برای گیرندة وحی، معلوم و مشخص است.

وحی و الهام، موارد و مواقع مختلف دارند ولی برترین مورد، وحی و الهام به بشر در راه حق است. در وحی و الهام در طریق حق که عین حقیقت است، پاره‌ای مجهولات برای بشر معلوم می‌شود، با این تفاوت که در معانی الهام محدودیتی وجود دارد، لکن معانی در مراتب وحی کامل‌تر و بلکه لایتناهی است. بدون طی مراحل الهام و ورود به مرحلة وحی، ادراک بشر نسبت به معلوم ناقص است.

مطالب مرتبط :

  1. ضرورت بعثت
  2. تنها روزنۀ امید

شما می توانید دیدگاهی بفرستید, یا از داخل سایت خود بازتاب کنید.

فرستادن دیدگاه

بستن popup دیدگاه

فرستادن دیدگاه