استاد عام و استاد خاص ۱۳۸۸/۰۷/۰۱

بیان شده توسط استاد علی الله وردیخانی

کتاب: کعبه جانان - جلد چهارم

یکی از وظایف مهم سالک الی الله پیش از هر چیز مطالعه و بررسی استادی است که می‌خواهد علوم را از ناحیه او بدست آرد، زیرا استادان واجد شرایط در اقلیت قرار گرفته‌اند. استاد واقعی جانشین حضرت رسول اکرم(ص) و نایب اوست، لذا هر استادی در خور حایز این نیابت نباشد.
بزرگان چنین فرموده‌اند که استاد واقعی دو قسم است: استاد عام و استاد خاص. استاد عام گرچه مأمور به ارشاد تامه و دایمی نیست، لکن به سبب او سالک به سوی استاد خاص ارشاد می‌گردد. اما استاد خاص، مأمور و منصوص به ارشاد دایمی سالک است.
اولیاء خدا و افرادی که به مقام کمال انسانی رسیده‌اند در هر زمانی وجود دارند، و ممکن است تعداد آنان بیش از یکی باشد و هر یک از آنان شایسته ارشاد و هدایت سالکین هستند. اما امام و خلیفه رسول خدا (ص) و قطب عالم امکان، که دارای ولایت کبری و حافظ شریعت و طریقت بوده و مهیمن بر جمیع عوالم و محیط بر جزئیات و کلیات است، در هر زمان بیش از یکی نیست و تمام اولیاء تحت لواء و شریعت و طریقت اویند؛ چنان که حضرت علی (ع) فرموده «وَ اِنَّما اَنـَا قُطْبُ الرَّحا».
این قطبیت در زمان غیبت کبری منحصراً اختصاص دارد به حضرت مولای زمان محمدبن الحسن العسکری سلام الله علیه. سایر اولیاء که به منصب ارشادیت منتصب گشته‌اند، اولاً به تبعیت از این استاد خاص می‌باشد؛ ثانیاً لزوم ارشاد آنان در ظرف عدم تمکن از این استاد خاص است و در زمان تمکن، ارشاد ایشان ضروری نیست مگر به صلاحدید استاد خاص.
بر هر سالکی ضروری است که کمال توجه به این قطب دایره امکان داشته باشد و این توجه، همانا مرافقت است و سالک را در هیچ حالی از مرافقت چنین استادی گزیری نیست اگرچه به وطن مقصود رسیده باشد. یعنی همان طور که استاد خاص بر سالک سیطره دارد، سالک نیز باید کمال توجه به استاد خاص داشته باشد تا مرافقت کامل حاصل آید.
مراد از مرافقت، مرافقت جنبه‌های روحی و باطنی اوست نه مصاحبت و همرهی ظاهری و جسمی، زیرا واقعیت و حقیقت چنین استادی، نورانیت اوست که بر جهان و جهانیان سلطه دارد. سالک در حال سیر در نورانیت آن استاد سلوک می‌نماید و به هر درجه که صعود کند، استاد او را مؤید دارد و پس از وصول نیز مرافقت او لازم است، زیرا آداب کشور لاهوت را آن استاد باید به او بیاموزد.
مرافقت سالک با استاد عام نیز ضروری است، زیرا نفحات رحمانیه که از جانب رب العزه بر استاد خاص نازل می‌گردد، توسط استاد عام به سالک می‌رسد. بنابراین سالک نباید از افاضات قلبیه استاد عام غافل شود و الا از استفاضات معنویه استاد خاص محروم خواهد ماند.
افرادی که بدون توجه آن قطب دایره امکان ظاهراً برای خود مقامی قایل شده‌اند، چون در طی طریق از استاد خاص تبعیت نکرده‌اند، از مستضعفین بوده و شایستگی ارشاد را ندارند. اما در صورت تنبه اگر عنایت الهیه یار آنان شود و مقام ولایت حقه از باطن بر ایشان طلوع کند، بدون شک مستبصر شده و تحت لوای استاد خاص در خواهند آمد. ولی اگر مقام خلافت حقه را از باطن واقف نگردند، در همانجا متوقف شده و راه وصول به معرفت الهیه بر آنان مسدود خواهد شد، هرچند ظاهراً ادعای وصول و معرفت کنند. و در صورت انکار یا تردید، طی طریق و وصول به مقام کمال بر ایشان ممتنع گردد، زیرا اساس راه وصول، خلوص است نه انکار و ریب و ریا.

مطالب مرتبط :

  1. پیروی از استاد، راه نیل به آمال
  2. رهنمونی به خدمت استاد
  3. حضرت مولی (ع) برترین استاد واصل
  4. نیاز به استاد الهی
  5. ضرورت استاد در سلوک
  6. فرار از عتاب استاد
  7. رهایی از جاذبة دنیا به یاری استاد
  8. چشمة بی‌پایان الهی
  9. خلوت ظاهر و خلوت باطن
  10. حکمت تفاوت سیرة مردان الهی
  11. اطباء روحی
  12. استقلال حقیقی در شکوفایی معنوی

شما می توانید دیدگاهی بفرستید, یا از داخل سایت خود بازتاب کنید.

فرستادن دیدگاه

بستن popup دیدگاه

فرستادن دیدگاه