درجات توبه ۱۳۹۰/۰۱/۲۸

بیان شده توسط استاد علی الله وردیخانی

کتاب: مبدا و معاد

درجات توبه

توبه را درجاتی است:

اول ـ توبة عمّال و آن رجوع است از اعمال بیفایده به اعمال صالحه.

دوم ـ توبة متّقیان و آن رجوع است از فضولات و شبهات و اکثر مباحات.

سوم ـ توبة زهّاد و آن رجوع است از غفلت به حضور از رغبت دنیا به نفرت از آن.

چهارم ـ توبة مقرّبین و آن رجوع است از حسنات خود به سوی حق تعالی.

بزرگان فرموده‌اند: حسنات ابرار، سیّئات مقرّبین است و بعد از انتقال به درجة علیا آنچه را که اهل درجة سفلی، حسنه دانند، اصحاب درجة علیا از آن تائب شوند و آن را گناه اعتبار کرده و توبه از آن را بر نفس خود لازم دانند.

پنجم ـ توبة موحّدین و آن رجوع است از ماسوی حق به سوی حق تعالی.

اگر توبه را که حسنه‌ای است از خود دانی باید از آن خودبینی توبه کنی و بدانی که تیسیر این حالت ترا از مخفی لطف الهی است. و نیز فرموده‌اند: اگر کسی به طاعت خدا باز گردد به جهت خوف عقاب، رجوع او را «توبه» گویند. و اگر به طاعت خدا باز گردد به جهت طمع ثواب، رجوع او را «انابت» خوانند. و اگر بازگشت او به جهت امتثال امر و استحقاق عبودیت باشد نه از جهت خوف عقاب و طمع ثواب، او را صاحب «اوبت» گویند.

عارفین، مطلقاً انواع توبه را که از مؤمنین واقع می‌شود تا به درجة ولایت نرسیده‌اند و عروج به ذروة مقرّبین ننموده‌اند، تسمیه کنند به توبة مطلقه: «تُوبُوا اِلَی اللهِ جَمیعاً اَیُّها المُؤمِنُونَ لَعَلَکُم تُفلِحُونَ»؛ و توبة عارفین را انابت گویند «وَجاءَ بِقَلبٍ مُنیب» و توبة حضرات انبیاء و اوصیاء و اهل توحید را اوبت خوانند: «نِعمَ العَبدُ اِنَّهُ اَوّاب».

مطالب مرتبط :

  1. درجات توبه
  2. تبدیل سیئات به حسنات
  3. توبه و شرایط آن
  4. توبه تا حضور موت
  5. فصل سیزدهم: عوامل اسقاط عذاب – توبه
  6. توبه نصوح
  7. لزوم توبه دائمی
  8. احوال و مقامات و ارکان توبه نصوح
  9. توبه ، باب مفتوح الهی
  10. پرهیز از رذایل، شرط قبولی توبه
  11. توبه ، بیداری روح
  12. توبه قبل از فوت مهلت

شما می توانید دیدگاهی بفرستید, یا از داخل سایت خود بازتاب کنید.

فرستادن دیدگاه

بستن popup دیدگاه

فرستادن دیدگاه