فصل یازدهم: رجعت دنیوی – رجعت، حشر خاص ۱۳۹۰/۰۱/۱۲

بیان شده توسط استاد علی الله وردیخانی

کتاب: مبدا و معاد

رجعت، حشر خاص

واجب است اعتقاد به رجعت دنیوی عدّه‌ای که خدا خواهد. منکرین گفته‌اند رجعت بعد از موت به این عالم منافی تکلیف است، زیرا کسی که از این دنیا رحلت نمود، تکلیف از او مرتفع شده و آمدن او دوباره به این عالم ثمری ندارد و گویند مرا از رجعت، رجوع دولت حقه است نه رجوع اشخاص و احیاء اموات.

دلیل ما منحصر نیست به اخبار که تطرّق تأویل بر آنها ممکن باشد، بلکه به اجماع اکثر علمای شیعه و آیات و اخبار صریحه غیرقابل تأویل که از حدّ تواتر بالاتر است، رجعت حتمی‌الوقوع است و عقل نیز حکم می‌کند به جواز آن، زیرا رجعت دوباره به همین عالم مقدور خداست و هرچه داخل در مقدور خدا شود، ممکن است وقوع آن، چنان که در سایر امم نیز واقع شده:

«اَلَم تَرَ اِلَی الَّذینَ خَرَجُوا مِن دیارِهِم وَهُم الُوُفٌ حَذَرَ المَوتِ فَقالَ لَهُمُ اللهُ مُوتُوا ثُمَّ اَحیاهُم».

و نیز در خصوص حضرت عزیر نبی الله که صد سال از موت او گذشته بود که خداوند متعال او را زنده کرد چنان که می‌فرماید: «فَاَماتَهُ اللهُ مِأهَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ» و همة اینها در عالم تکلیف واقع شده است.

باید دانست که قیام حضرت قائم(ع) از رجعت نیست،زیرا که رجعت بعد از موت می‌شودو آن بزرگوار هنوز زنده است درعالم تکلیف،و اطلاق رجعت برزمان آن حضرت به اعتبار مبعوث شدن عده‌ای از حضرات اولیاء است که زنده شده و آن حضرت را نصرت و یاری خواهند کرد.

در اثبات رجعت کفایت می‌کند آیات صریحه و اجماع علمای شیعه، بلکه آنرا از ضروریات مذهب شمرده‌اند. آیاتی است که خود اهل ذکر و اهل بیت تفسیر کرده‌اند به رجعت، از جمله این آیة شریفه: «وَ یَومَ نَحشُرُ مِن کُلِّ اُمَّهٍ فَوجاً» که مربوط است به رجعت، لیکن آیة شریفة: «وَ حَشَرناهُم فَلَم نُغادِر مِنهُم اَحَداً» مربوط است به روز قیامت.

مراد از حشر در آیه اولی، «حشر خاص» است که آن حشر، بعضی را هست و بعضی را نیست و آن را «حشر اصغر» فرموده‌اند، که عبارت است از رجعت، و مراد از حشر در آیة ثانیه «حشر عام» است که مربوط است به روز قیامت و آن را «حشر اکبر» فرموده‌اند.

مراد از محشور شدگان در آیة اولی، فوجی است از هر امت، ولی در آیة دومی بر هر امتی و هر کسی است که می‌فرماید: «و فرو نگذاریم از ایشان احدی را». تفسیر آیة اولی را از حضرت صادق علیه السلام پرسیدند، آن حضرت فرمود: آیا حق تعالی روز قیامت فوجی را محشور می‌کند و باقی می‌گذارد دیگران را؟ این است جز این نیست که آن آیه مربوط است به رجعت، لیکن این آیه مربوط است به روز قیامت که حق تعالی فرماید «فرو نگذاریم از ایشان احدی را: و حشرناهم فلم نغادر منهم احدا».

شخصی از حضرت امام محمد باقر (ع) پرسید کدام آیه در قرآن مجید دلالت دارد بر رجعت؟ آن حضرت فرمود: «آیا اهل عراق رجعت را انکار می‌کنند؟» آن شخص عرض کرد بلی. آن حضرت فرمود: «مگر نخوانده‌اند در قرآن این آیه را: وَ یَومَ نَحشُرُ مِن کُلِّ اُمَّهٍ فَوجاً».

وجه استدلال آیة «وَ یَومَ نَحشُرُ» به رجعت آن است که کلمة «من» تبعیض است، یعنی بعضی محشور خواهند شد نه همة ایشان و «این روز»، صفت روز قیامت نیست.

مطالب مرتبط :

  1. رجعت در زمان ظهور
  2. شریک و احتیاج
  3. صالحان ، وارثان زمین
  4. فعال سازی ماژول تگ بر اساس هر کتاب

شما می توانید دیدگاهی بفرستید, یا از داخل سایت خود بازتاب کنید.

فرستادن دیدگاه

بستن popup دیدگاه

فرستادن دیدگاه