تجلّی اعمال درسیمای انسان ۱۳۸۹/۱۲/۱۸

بیان شده توسط استاد علی الله وردیخانی

کتاب: مبدا و معاد

تجلّی اعمال در سیمای انسان

در عالم برزخ تمام صورت‌ها، صورت عمل به خود می‌گیرند و نتیجة اعمال انسان را منعکس می‌نمایند. سیما و صورت محبوسین، ماوراء عالم مادی بوده بسیار زشت‌تر از سیمای دنیوی آنان است. اهل اعراف و متنعّمین گرچه صورتشان شبیه صورت دنیوی و عالم مادی آنان است، اما در آنجا هرگونه مرض جسمی و روحی و نقص عضو برطرف می‌شود.

زیبایی صورت متنعّمین ماوراء زیبایی عالم مادی است. پیری، امراض جسمی و روحی به کلّی برطرف شده با صور زیبـای عمل آراسته هستند؛ به اندازه‌ای زیبا هستنـد که هرگونه وجاهتیتصور شود هرگز قابل مقایسه با آن نیست. زیبایی صورت آنان، زیبایی عملشان است.

آری علم و عمل، دو گوهر نورانی هستند و نفس به وسیلة این دو گوهر، نورانی می‌گردد. بهرة انسان هرچه از این دو گوهر فروزان بیشتر باشد، مراتب وزن انسانی او بالاتر است. آلام و لذات اخروی انسان به نسبت ادراکات یا عدم ادراکات اوست. ادراکات الهی در اصل نصیب کسانی است که از علم و عمل الهی بیشتر و بلکه در حدّ اعلا بهره‌مندند.

در نشئه دیگر انسان به صورت علم و عمل خویش برانگیخته می‌شود و بدنی را که با خود به نشئه دیگر می‌برد، بدنی است که خود او ساخته است. آن بدن را تخم‌هایی ساخته‌اند که در مزرع دل کاشته است چه، هرکسی زارع و مزرعه و بذر خویش است: «الدُّنیا مَزرَعَهُ الآخِرَهِ».

هر عملی ظاهری و باطنی دارد، زیرا در اعمال قدرت خلاقیّه وجود دارد و هر عملی اعم از این که خیر باشد یا شرّ، خالق صورت باطنی خود است. صورت باطنی اعمال چند قسم است که از جملة آنها صورت ملکوتی و لاهوتی است، و پاداش و مجازات اخروی هرکس همان تجسّم باطن اعمال اوست که ممکن است در سه مرحله بر او محیط و جلوه‌گر شوند: دنیوی، برزخی و اخروی.

حضرت علی علیه السلام می‌فرماید: آن قرینی که با تو دفن می‌شود و با تو در عالم برزخ و قیامت است، آن غایات و نهایات اعمال و افعال تو است. یعنی موت، جدائی از غیر خود است و همة انتسابات اعتباری انسان در موقع مرگ از او جدا می‌گردد و همنشینان او از زشت و زیبا، غایات اعمال و افعال اوست. چنان که در اخبار و احادیث صحیح آمده که «در نشئه دیگر، اگر انسان از دوستان خدا باشد، کسی نزد او می‌آید که زیباترین و خوشبوترین و خوش‌جامه‌ترین افراد است و به او گوید ترا بشارت باد به نسیم‌های جانفزای الهی و گل‌های خوشبو و بهشت پر نعمت، مقدمت مبارک باد. ولیّ خدا می‌پرسد تو کیستی؟ او در پاسخ گوید من عمل نیکوی تو هستم که از دنیا به سوی بهشت آمده‌ام و اگر آن شخص از دشمنان خدا باشد، کسی به نزد او آید که زشت‌ترین و بدبوترین و بدلباس‌ترین خلق است و به او گوید ترا به ورود به دوزخ و عذاب الهی خبر دهم! از او پرسد تو کیستی؟ پاسخ دهد که من عمل و کردادر زشت تو هستم».

آری باطن اعمال انسان همواره قرین اوست و لذا توان گفت که ریشة اشجار سعادت در نفس انسان غرس شده است. این است که حضرت علی (ع) می‌فرماید: وزن انسانی خود را با علم و عمل بالا ببرید و بدانید که با دنیا آخـرت است. یعنی هم اکنون بهشت و جهنم موجـود است نهاین که آخرت بعد از دنیا باشد تا در طول زمانی آن قرار گیرد.

مردان الهی آنانند که قبل از روز حساب، هر روز به محاسبة وزن انسانی خود می‌پردازند، زیرا آنان این تعلیم الهی را خوب فرا گرفته‌اند که: «وَالوَزنُ یَومَئِذ الحَقّ» روز قیامت وزن حق است و موزون اعمال انسان‌هاست.

مطالب مرتبط :

  1. ثبت و ضبط اعمال
  2. مصداق انسان
  3. قوای اصلی و فرعی در انسان
  4. فصل دهم: سیر تکامل بعد از مرگ – منازل وجودی انسان
  5. انسان بر صورت خدایی
  6. انسان ،عالم کبیر
  7. تجلّی حق در انسان
  8. انسان ، درّ یگانه خلقت
  9. رسالت الهی انسان
  10. هماهنگی ظاهر و باطن
  11. صالحان ، وارثان زمین

شما می توانید دیدگاهی بفرستید, یا از داخل سایت خود بازتاب کنید.

فرستادن دیدگاه

بستن popup دیدگاه

فرستادن دیدگاه